۱۳۹۵ فروردین ۳۱, سه‌شنبه

پلیس‌های نامحسوس ِ محسوس


«پلیس‌های مخفی را به صف می‌کنند، خبرنگاران را دعوت و عکس می‌گیرند و از گشتی نامحسوس رونمایی می‌شود. در واقع پلیسی که باید مخفی باشد، حالا به این شکلِ مفتضح به رخ کشیده می‌شود. تناقضی که تاکید می‌کند؛ هدف نه مخفی یا آشکار شدن، که احساس رعب و وحشت است. اینکه ما حضور داریم، این ما که شامل شلوار پارچه‌ای گشاد‌ها، لباس‌های روی شلوارها، بدون اصلاحِ صورت‌ها، ما با همه‌ی آن نماد‌ها و نشانه‌های ترسناکِ این سه-چهار دهه‌ی گذشته، آدم‌های نامرتب و زشت‌ها، که گنداب از همه‌جایمان بیرون می‌زند. ما هستیم همه جا، پیام این است که باید اینطور بود تا امنیت داشت. به عکس‌ها که آدمی نگاه می‌کند، گویی آماده‌ی حمله به حداقل نیمی از کشورند. درست به مانندِ فیلم‌های ترسناک، آدم‌خوارها. پلیسِ نامحسوسی که هیچ‌گاه و تا به این اندازه محسوس نبوده و حجابی که گویی آخرین سنگرِ حفظِ این وحشی‌گری و تحجر و ساختار است.»




هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

توجه:فقط اعضای این وبلاگ می‌توانند نظر خود را ارسال کنند.